fa ارتباط ابعاد کیفیت زندگی با خودکارآمدی و برخی عوامل مرتبط در بیماران دیابتی نوع 2 Original Article زمینه و هدف: با توجه به تاثیر گسترده بیماری دیابت بر جنبه‌های مختلف زندگی بیماران دیابتی و از طرف دیگر نقش مهم خودکارآمدی در رفتارهای خود مراقبتی این بیماران، مطالعه حاضر به منظور تعیین ارتباط ابعاد کیفیت زندگی با خودکارآمدی و برخی عوامل مرتبط در بیماران دیابتی نوع 2 صورت پذیرفت. <div style="direction: rtl "> روش بررسی: این مطالعه مقطعی- همبستگی در سال 1392 و با استفاده از نمونه‌گیری در دسترس بر روی 156 بیمار مبتلا به دیابت نوع 2 در شهرستان شاهرود انجام شد. اطلاعات لازم با استفاده از پرسشنامه اطلاعات دموگرافیک، پرسشنامه کیفیت زندگی مختص بیماران دیابتی و پرسشنامه استاندارد خودکارآمدی جمع‌آوری و سپس ارتباط ابعاد کیفیت زندگی با خودکارآمدی و برخی از عوامل مرتبط تعیین شدند. تجزیه و تحلیل داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی و آزمون آماری ضریب همبستگی پیرسون صورت گرفت. سطح معنی داری در این مطالعه 05/0 در نظر گرفته شد. </div><div style="direction: rtl "> یافته ها: نتایج مطالعه نشان داد سطح کیفیت زندگی بیماران متوسط بود و بعد جسمی کمترین نمره را داشت. تفاوت معنی‌دار و ارتباط خطی مستقیم بین خودکارآمدی و تمامی ابعاد کیفیت زندگی مشاهده شد، به طوری که بیماران با خودکارآمدی بالاتر، کیفیت زندگی مطلوب‌تری داشتند. همچنین بین کیفیت زندگی با سن، مدت ابتلا و شاخص توده بدنی نیز ارتباط معنی دار و خطی وجود داشت. </div><div style="direction: rtl "> نتیجه گیری: بر طیق نتایج مطالعه، افزایش خودکارآمدی با بهبود ابعاد مختلف کیفیت زندگی مرتبط است. لذا به نظر می‌رسد با تدوین برنامه‌های بهبود و تقویت خودکارآمدی و تعدیل برخی از عوامل، بتوان به سطح بالاتری از کیفیت زندگی در این بیماران دست یافت. </div> Background and Objective: Due to the widespread impact of diabetes on various aspects of life and the important role of self-efficacy in self-care behaviors of diabetic patients, we aimed at determining the relationship between quality of life dimensions and self-efficacy, and some related factors in patients with type 2 diabetes. <div>Material and Methods: This cross-sectional study was conducted on 156 patients, selected via convenience sampling, with type II diabetes in Shroud (2013). The instruments were a demographic checklist, diabetic quality of life questionnaire and self-efficacy questionnaire. Data analysis was performed by descriptive statistics and Pearson correlation coefficient (0.05). </div><div>Results: in accordance with the results, the quality of life was moderate and the lowest score was related to physical dimension. There was a significant relationship between self-efficacy and all aspects of quality of life in that the patients with higher self-efficacy had the more quality of life. Moreover, there was a significant linear relationship between quality of life and variables such as age, diabetes duration and body mass index. Conclusion: given that the increased self-efficacy is associated with quality of life improvement , it seems likely that we can maximize the quality of life in these patients by applying self-efficacy enhancement programs. </div> دیابت نوع 2, کیفیت زندگی, خودکارآمدی Diabetes Type 2, Quality of Life, Self-Efficacy 45 52 http://nmj.goums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-235-3&slc_lang=fa&sid=1 Hossein Ebrahimi حسین ابراهیمی 10031947532846002547 10031947532846002547 No Mahdi Sadeghi مهدی صادقی mahdisadeghi@shmu.ac.ir 10031947532846002548 10031947532846002548 Yes Milad Bazghaleh میلاد بازقلعه 10031947532846002549 10031947532846002549 No